زیر نور مهتابی

آرامش میان من و مهتابی

نا گاه مهتاب آهسته گفت :

سهراب دوست دارد چنین لحظه زیبایی

نیاز زندگی روزمره ما هستند

با کوچک ترین غفلت نابود کننده ما هستند

بیاد روزیکه آتش نشانان در میان آتش سو ختند

مردان شجاع را قربانی کند

کودکی را بی سرپرست کند

رفیقی را بی هم نفس کند

گریه وزاری ناله و شیون کند

لباس های رنگین را سیاه کند

چرا؟ انسانی غفلت کرد

که دودی به آسمان صعود کند

گل سرخ شنید ، فریاد زد کو دزد

نداری مال و منال ای عاشق بی چاره

بلبل گفت : نکردی مهر و محبت بمن ،ای دزد

بلبل عاشقم ، تو گل سرخ خونین باش

نغمه خوانی کنم ، همچون پروانه وار بسوزم

دل سوخته و دل شکسته شوم ، هیچ ،تو با من باش

پای دوست از خاک دگر به خاک وطن کشید

هر ذره دوست از خاک وطن است

بوی خاک وطن را به رخ دوست کشید

چون دوست در نیمه راه نوروز به وطن رسید

چهره اش را همچون گل مریم به رخ بهار کشید